Ο Πρόεδρος του Άσσου αποχαιρετά τον Αρχιμανδρίτη Πατάπιο Δρούζα

korinthosnews  | 


Το τοπικό συμβούλιο της Κοινότητας Άσσου
ανακήρυξε εχθές 30/7/2020 με ομόφωνη απόφαση
τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη Πατάπιο Δρούζα
ως ευεργέτη της Κοινότητας Άσσου


Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Άσσου του Δήμου Κορινθίων
Ναπολέων Γιαννακουλόπουλος, αποχαιρετά τον Αρχιμανδρίτης Πατάπιο Δρούζα


Η τοπική μας Εκκλησία με κατώδυνη λύπη, ως άνθρωποι, αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως,
ως πιστοί Χριστιανοί, προπέμπουμε σήμερα
τον μακαριστό πλέον Αρχιμανδρίτη Πατάπιο Δρούζα, κληρικό της Μητροπόλεως Περιστερίου.
Ο μακαριστός ιερέας διετέλεσε εφημέριος του ιερού Ναού αγίων Κυπριανού καί Ιουστίνης Κηπουπόλεως τον οποίο ανακαίνισε εκ βάθρων.
Είχε πλούσια ιερατική διακονία στον αμπελωνα του Κυρίου (1959-2019)
εκ των οποίων τα τριάντα δύο συναπτά έτη προσφοράς του στην Μητρόπολη Περιστερίου
(από το 1987 έως σήμερα).
Η ιεροσύνη είναι το μέγιστο στον κόσμο αξίωμα.
Ένα αξίωμα, που ούτε στους αγγέλους δόθηκε ούτε στους αρχαγγέλους.
Είναι σφραγίδα ανεξίτηλη!
Ακολουθεί και μετά θάνατον τον Ιερέα.
Ο αείμνηστος Λειτουργός του Υψίστου διακρινόταν για την απλότητα, την πίστη,
την εργατικότητά του και την αγάπη του προς την αγία μας Ορθοδοξία.
Είχε αυξημένη πίστη, ευσέβεια και διάθεση διακονίας του λαού του Θεού
και κλήθηκε από το Θεό να ποιμάνει τον ευσεβή λαό του.
Η προσφορά του στον Άσσο μεγάλη και πολυσχιδής.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το χτίσιμο του ιερού ναού της Οσίας Υπομονής,
αλλά και πολλών προτομών που κοσμούν τις πλατείες και τους περίβολους των ναών του χωριού μας.

Αναφέρουμε χαρακτηριστικά
την προτομή του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου,
την προτομή του μακεδονομάχου Παύλου Μελά και
του αγωνιστή Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη,
αλλά και τις προτομές των ηρώων και αγωνιστών του 1821
Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Μαντώ Μαυρογένους και του Παπαφλέσσα.
Όλα αυτά φανερώνουν την αγάπη του για την πατρίδα μας και την ιστορία της.

Αλλά και ως φιλάγιος, φρόντισε να φέρει στο χωριό μας
τα ιερά λείψανα του Αγίου Γρηγορίου, επισκόπου Άσσου.

Κύρια εφόδια της ιερατικής του διακονίας δεν ήταν η μεγάλη μόρφωση και τα πτυχία,
αλλά η πλούσια καρδιά του.
Μια καρδιά πλημμυρισμένη από αγνά συναισθήματα και βιώματα χριστιανικά και θείες εμπειρίες. Προπάντων, μια καρδιά γεμάτη με τη Χάρη του Θεού, που «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».
Και σήμερα, το σκήνωμα του πατρός Παταπίου βρίσκεται την ώρα αυτή μπροστά μας.
Έφυγε ο σεμνός και ταπεινός λευΐτης αφήνοντας σε μας,
που τον γνωρίσαμε και εκτιμήσαμε, τον ίδιο και ό,τι προσέφερε
με την καλή του ζωή, ανάμνηση αγαθή.
Ήδη δέεται για όλους μας.
Ιδιαίτερα για τα πιστά και αφοσιωμένα πνευματικά του παιδιά
που βρήκαν πνευματική ανακούφιση κάτω από το πετραχήλι του.
Δέεται και για τους ενορίτες και όλους τους οικείους του και τους συγχωριανούς του.
Όλοι εμείς ευγνώμονες για ό,τι εκείνος προσέφερε, κλίνουμε το γόνυ στη σεπτή σωρό του και δεόμαστε με όλη μας την ψυχή προς τον Κύριο:
«Δέσποτα Χριστέ, ον μετέστησας εξ ημών, εν ταις των αγίων σου κατάταξον σκηναίς, το πνεύμα του σου δούλου Παταπίου».
Κι απευθύνουμε σ’ εκείνον, τον ύστατο λόγο μας!
Πολυσέβαστέ μας πατέρα Πατάπιε,
Υπήρξες ευγενής.
Υπήρξες ο άνθρωπος της σιωπής.
Όχι γιατί δεν είχες τι να πεις, αλλά γιατί ήθελες να μιλάς με περίσκεψη.
Υπήρξες άκακος και αμνησίκακος.
Ποτέ δεν κακολόγησες όποιον σε πίκρανε.
Η εκδίκηση, ούτε ως λέξη δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο της καρδιάς σου.
Υπήρξες αφιλοχρήματος.
Ποτέ σου δε ζήτησες.
Χέρι δεν άπλωσες.
Δεν αγάπησες τα χρήματα.
Γι’ αυτό και γεύτηκες πλούσια την αγάπη των ενοριτών σου.
Εξάλλου, πολλοί είναι κι εκείνοι που γεύτηκαν τη δική σου αγάπη.
Έκανες το καλό και το ξεχνούσες.
Σου έφτανε που το γνωρίζει ο Κύριος.
Υπήρξες ακούραστος λειτουργός και φίλος των αγίων,
τους οποίους κάθε τόσο τιμούσες λειτουργώντας αγόγγυστα.
Όλους αυτούς θα τους βρεις τώρα πρεσβευτές σου μπροστά στο θρόνο του Θεού.
Με δάκρυα φιλούμε τα χέρια σου, που τόσα χρόνια μας ευλογούσαν.
Με συντριβή φιλούμε τα πόδια σου, τα ακούραστα πόδια σου,
που έτρεχαν παντού και πάντοτε, σε κάθε πρόσταγμα του ιερού καθήκοντός σου.
Με ευλάβεια φιλούμε το τίμιο πετραχήλι σου,
που σκόρπισε τόσα χρόνια τη Χάρη και την ευλογία του Θεού
στο ποίμνιο της ενορίας σου.
Με δέος θα σηκώσουμε το πονεμένο σώμα σου ως τον τάφο,
για να αντλήσουμε την τελευταία ευλογία σου.

Ας είναι μακαρία «η οδός η πορεύη σήμερον»,
σεβαστέ πατέρα και αδελφέ μας!

Η αγάπη μας και η βαθυτάτη ευγνωμοσύνη μας θα σε συνοδεύουν.

Ο Κύριος μας ας σε συγχωρήσει για ό,τι ως άνθρωπος έσφαλες.

Έχεις και τον δικό μας τελευταίο ασπασμό της αγάπης και της συγγνώμης!

Ας είναι η μνήμη σου αιωνία!

Η ψυχή σου ας έβρει καλόν Παράδεισο!

Αμήν.